άρθρο του Γιώργου Ρουμελιώτη

Και ξαφνικά οι γονείς συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα τρέχοντα έξοδα και στις δανειακές τους υποχρεώσεις. Το εισόδημά τους (αν υπάρχει) έχει μειωθεί κατά πολύ και δεν φτάνει να καλύψει και τις βασικές ανάγκες της οικογένειας και τις δόσεις των δανείων που έχουν πάρει.

Έτσι αποφασίζουν να το συμπληρώσουν από τις καταθέσεις τους στην τράπεζα. Δεν περνάνε όμως πολλές εβδομάδες και οι καταθέσεις τους εξανεμίζονται κι αυτές…

Μετά από πολλή σκέψη και χωρίς να έχουν πού αλλού να απευθυνθούν για άμεση βοήθεια «ρευστότητας», αποφασίζουν να ζητήσουν βοήθεια από τα παιδιά τους.

Το ένα παιδί κατανοεί τη δυσκολία της οικογένειας και συνειδητά ή ενστικτωδώς συμβάλλει στην αυτοσυντήρηση της οικογένειάς του, άρα και της δικής του, θέτοντας τον κουμπαρά του στη διάθεση των γονιών του.

Το άλλο παιδί αντιδρά: “Όχι, δεν έχετε δικαίωμα να βάλετε χέρι στα λεφτά μου. Είναι δικά μου”, τους λέει, χωρίς να μπορεί να αντιληφθεί τη δεινή οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του.

“Δικά σου θα είναι πάλι βρε παιδί μου, όποτε χρειαστείς χρήματα θα σου δώσουμε”, του έλεγαν οι γονείς του, αλλά κάθε προσπάθεια να του δώσουν να καταλάβει έπεφτε στο κενό.

Αρχικά οι γονείς σεβάστηκαν την επιθυμία του παιδιού τους. Τα πράγματα όμως γρήγορα δυσκόλεψαν ακόμη περισσότερο και τώρα οι οικογένεια ήρθε αντιμέτωπη με την καθημερινή της επιβίωση.

(περισσότερα…)