άρθρο του Γιώργου Ρουμελιώτη

Ένα πολιτικό παράδοξο μέσα στο οποίο βρέθηκε εγκλωβισμένη η κυβέρνηση από την πρώτη κιόλας στιγμή της εκλογής της είναι αυτή η περίεργη εντολή του εκλογικού σώματος, που ακόμη δυσκολεύομαι να καταλάβω: “αδιαπραγμάτευτες κόκκινες γραμμές” από τη μια μεριά και “αδιανόητη η ρήξη με την ευρωζώνη” από την άλλη.

Αυτό βέβαια αποτελεί και την “αναγκαία και ικανή συνθήκη” της εκλογής της, αφού χωρίς αυτό δεν θα εκλεγόταν και – ως εκλεγμένη πια κυβέρνηση – χωρίς αυτό δεν θα είναι συνεπής στις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Η συνέπεια αυτή είναι και το ζητούμενο από κάθε κυβέρνηση, αν και το έχουμε ξεχάσει τα τελευταία χρόνια. Και γι αυτήν τη συνέπεια δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει την κυβέρνηση, αφού από την πρώτη στιγμή μέχρι και σήμερα παραμένει σταθερή στον βασικό άξονα των προεκλογικών της δεσμεύσεων, παρά το γεγονός ότι χρειάζεται συνεχώς να ακροβατεί ανάμεσα στα όρια αυτού του πολιτικού παραδόξου.

Έτσι λοιπόν βρέθηκε μέσα στην αρένα της διαπραγμάτευσης, μόνη και “άοπλη”: μόνη, γιατί όπως ξέρουμε δεν κατάφερε να δημιουργήσει συμμαχίες, αφού όλοι τάχθηκαν με το μέρος του ισχυρού (ακόμη και η εύστοχα ονομαζόμενη “τρόϊκα εσωτερικού”…) και άοπλη, γιατί το μοναδικό της “όπλο” για να κρατήσει αυτές τις κόκκινες γραμμές ήταν η απειλή της εξόδου της χώρας μας από την ευρωζώνη, κάτι που όμως υποσχέθηκε να μην πραγματοποιήσει, ακόμη κι αν αυτό θα οφειλόταν καθαρά στην εμμονική προσήλωση των εταίρων μας σε ένα αποτυχημένο μνημόνιο και καταστροφικό, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ξέρω, θα μου πείτε πως έχει κι άλλο όπλο: την ξεκάθαρη και νωπή λαϊκή εντολή που υπερτονίζει αυτές τις κόκκινες γραμμές. Αυτό όμως το όπλο απέναντι σ’ αυτήν την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι εντελώς άχρηστο. Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση σεβόταν τους λαούς της όπως θα όφειλε μέσα σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, τότε θα ήταν πολύ διαφορετική. Όμως λειτουργεί σε ένα άλλο καθεστώς, το καθεστώς των αγορών, του ατομικού-εθνικού συμφέροντος του κάθε κράτους μέλους και όχι του συλλογικού-ευρωπαϊκού.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, ο έντιμος συμβιβασμός στον οποίο ελπίζει ακόμη η κυβέρνηση, είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί. (περισσότερα…)