Ελένη Δαγκαλίκα, Διαχειρίστρια-Συντηρήτρια Πολιτιστικών Δημιουργιών Π.Ε. (Πηγή φωτογραφίας: Amalia.tv)

Κάθε έργο τέχνης, έργο πολιτισμού έχει τη δική του ιστορική και καλλιτεχνική αξία. Σήμερα αναφερόμαστε σε ένα έργο πολιτισμού, σ’ ένα εξωτερικό ιστορικό μνημείο της πόλης μας.

Τα εξωτερικά μνημεία είναι επιρρεπή στους παράγοντες που προκαλούν διάβρωση και ενεργοποιούνται οι μηχανισμοί φθοράς ταχύτερα από άλλα που φυλάσσονται σε εσωτερικούς χώρους και πιθανότατα σε ελεγχόμενες συνθήκες.

Η Δόμνα και ο Χατζηαντώνης Βισβίζης, ένα αριστούργημα του γλύπτη κ. Μέγκουλα, δημιουργήθηκε με πολύ εξειδικευμένη τεχνική για να καταστείλει, όσο αυτό είναι εφικτό, τη διάβρωση/οξείδωση του έργου. Περνώντας όμως τα χρόνια η επίδραση της υγρασίας, της ηλιακής ακτινοβολίας, η βροχή, οι ρύποι και ο ανθρώπινος παράγοντας άρχισαν να διαβρώνουν το έργο.

Με προσεκτική μελέτη, με σεβασμό σε αυτό που αντιπροσωπεύει και με σεβασμό προς τον καλλιτέχνη, θα μπορούσαν να γίνουν οι απαιτούμενες επεμβάσεις συντήρησης. Με τον όρο “επεμβάσεις” δεν αναφέρομαι σε “γυάλισμα” αλλά στην ανάκτηση της δυναμικής ενότητας του έργου, χωρίς να αφαιρεθούν τα ίχνη του παρελθόντος.

Ο κάθε συντηρητής οφείλει να σεβαστεί το στρώμα της πάτινας, που μπορεί να θεωρηθεί ως εναπόθεση του χρόνου στο έργο τέχνης.

Δυστυχώς αυτό δεν συνέβη στη Δόμνα Βισβίζη και η μέθοδος καθαρισμού που χρησιμοποιήθηκε ήταν καταστρεπτική και θεωρώ, μέχρι στιγμής, μη αναστρέψιμη. Αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι πώς αν έχουν χρησιμοποιηθεί χημικά υλικά που δεν εξουδετερώθηκαν άμεσα, αυτά θα συνεχίσουν να επιδρούν στην επιφάνεια και στο εσωτερικό του μνημείου, διαβρώνοντας ταχύτερα το υλικό και σε συνδυασμό με τους παράγοντες φθοράς που προανέφερα, τα καταστροφικά αποτελέσματα θα είναι εμφανή σε λίγους μήνες.

(περισσότερα…)